login

Szczecin

Nansen i Joshu

Harada Roshi mówił o dialogu między Nansen Osho (748 - 834) i Joshu Osho (778-897). W Chinach dynastii T'ang  (618 - 907) Nansen Osho został zapytany przez przez mnicha Joshu: "Co jest drogą?" Nasen odpowiedział: "Codzienny umysł: to jest Droga." Joshu zapytał: "Jak mogę kierować mój umysł na tę drogę ?" Nansen odpowiedział: "W momencie, gdy próbujesz do niej dążyć słowami, od razu idziesz w przeciwnym kierunku". Joshu zapytał ponownie:" Lecz jeśli nie dążę do tej Drogi, jak mogę kiedykolwiek poznać prawdziwą Drogę? " Nansen odpowiedział:" Droga nie należy do wiedzy lub niewiedzy. Wiedza jest złudzeniem, a niewiedza pustą świadomością. Gdy naprawdę osiągniesz prawdziwą Drogę, poza wszelką wątpliwość znajdziesz Ją jako ogromną i bezgraniczną, jak wielki pusty firmament. Jak ktoś mógłby wiedzieć, jak to wyrazić słowami? " Po tych słowach, Joshu doznał oświecenia i stał się uczniem Nansen Osho.

Harada Roshi dodaje: "Ludzie często mówią: Utrzymój codzienny umysł i działaj zgodnie z naturą." Jednak tylko poprzez trening pełen oddania, osiąga się ten punkt widzenia i naprawdę działa w zgodzie z naturą.


NANSEN : Nanquan Puyuan (ur 748, zm. 835; 南泉普願, pinyin Nánquán Pǔyuàn; kor. 남천보원 Namch’ŏn Powŏn; jap. Nansen Fugen; wiet. Nam Tuyền Phổ Nguyện) – chiński mistrz chan

Pochodził z północy Chin z Xinzheng w dawnej prowincji Zheng, obecnie w Henan. Jego rodowym nazwiskiem było Wang. W wieku 10 lat rozpoczął praktykę medytacji wstępując w 757 r. do klasztoru mistrza chan Dahui na górze Dawei. Od 777 r. studiował nauki Winai u mistrza winai Hao ze szkoły dharmagupta na górze Song w klasztorze Shanhui. Po odejściu z klasztoru wędrował po północnych ośrodkach buddyzmu i słuchał wykładów o sutrach Lankavatara i Avatamsaka. Badał także nauki madhjamiki wyłożone w Madhyamika śastra, Śata śastra i Dvadaśanikaya śastra Nagardżuny. Po dwudziestu latach praktyki buddyjskiej był znakomicie wykształconym mnichem. Był nawet z szacunku nazywany Wang laoshi – Starym Nauczycielem Wangiem[1]. Pewnego razu spotkał wielkiego mistrza chan Mazu Daoyi i został jego uczniem. Wkrótce też otrzymał funkcję głównego mnicha w jego klasztorze Kaiyuan, w którym praktykowało 800 mnichów. Był tak sławny z powodu swojego wykształcenia, że nikt nie śmiał go o cokolwiek pytać. W 795 r. odszedł na górę Nanquan w Zhiyang i tam przez 30 lat praktykował chan w pustelni, którą wybudował, w ogóle nie schodząc na dół. W końcu jednak przyjął zaproszenie od wysokiej rangi urzędnika Lugenga (764–834)[2] do pojawienia się w świecie i rozpoczął w 827 roku nauczanie kilkuset uczniów.

Przed jego śmiercią główny mnich zapytał go
Gdzie pójdziesz po śmierci?
Zejdę ze wzgórza by być bawołem.
Czy będzie możliwe pójść tam za tobą?
Jeżeli chcesz tam za mną pójść, musisz przyjść z kawałkiem słomy w ustach.

25 dnia 12 miesiąca 835 r. rankiem powiedział do uczniów :Za jakiś czas światło gwiazd się przyćmi, a światło lampy ściemnieje. Nie mówcie, że tylko ja przychodzę i odchodzę.Po wypowiedzeniu tych słów zmarł.

Miał 17 oświeconych uczniów, wśród nich tak wybitnych jak Zhaozhou Congshen i Changsha Jingcen. Był słynny ze swoich wypowiedzi na temat drogi (dao):
Codzienny umysł jest dao.
Dao jest poza wiedzeniem i niewiedzeniem.
Gdy ktoś próbuje dao, zbacza z drogi.
Gdy ktoś osiągnie dao, zobaczy je jasno.

Związane są z nim gong’any 14, 19, 27 i 34 z Bezbramna brama, 28, 31, 40, 63, 64 i 69 z Biyan lu oraz 9, 23, 27 (w komentarzu), 67 (w komentarzu), 69, 76 (w komentarzu), 91 z Congrong lu. Jego nauki i komentarze zostały wydane jako Chizhou Nanquan Puyuan chanshi guanglu (Słowa mistrza chan Nanquana Puyuana z Chizhou).

źródło:http://pl.wikipedia.org/wiki/Nanquan_Puyuan

JOSHU: Zhaozhou Congshen (ur. 778, zm. 897; chiń. 趙州從諗 pinyin) Zhàozhōu Cóngshěn; kor. 조주종심 Choju Chongsim; jap. 趙州従シン Jōshū Jūshin; wiet. Triệu Châu Tòng Thẩm) – jeden z najbardziej znanych mistrzów zen (właściwie chan) w starożytnych Chinach. Znany z błyskotliwych debat słownych (wenda), za pomocą których pokazywał swoim uczniom zen. Pochodził z rodziny He z miasteczka Hexiang w Caozhou (w pobliżu dzisiejszego miasta Heze w prowincji Shandong). Został nowicjuszem w klasztorze Hutong jeszcze jako chłopiec. Jego pierwsze oświecenie nastąpiło w wieku 18 lat.

Pewnego dnia Zhaozhou zapytał Nanquana: Co jest Drogą?
Nanquan odparł: Codzienny umysł jest Drogą.
Zhaozhou spytał: Czy ma ona jakiś kierunek?
Mistrz odparł: Jeśli ma nawet najmniejsze ukierunkowanie, to jest skrzywiona.
Zhaozhou spytał: Gdy osoba nie ma ukierunkowania, to jak może wiedzieć, że właśnie to jest Drogą?
Nanquan powiedział: Droga nie jest ani przedmiotem wiedzy,ani przedmiotem niewiedzy. Wiedza jest złudna. Niewiedza jest nihilistyczna. Gdy niezaplanowana droga zostaje naprawdę osiągnięta, jest jak wielka pustka, szeroka i rozległa. Więc gdzież może tam być coś właściwego lub złego?
Po tych słowach Zhaozhou osiągnął oświecenie.

Stupa Mistrza Zhaozhou w klasztorze Bailin
Postanowił zostać pełnym mnichem i udał się w celu przyjęcia mnisiej ordynacji na górę Song. Po czym powrócił do mistrza chan Nanquana Puyuana do Jizhou, u którego praktykował przez kilkadziesiąt lat, aż do śmierci nauczyciela w 835 r. Był jego głównym i ulubionym uczniem.

Ich najsłynniejsze spotkanie jest do dziś jednym z najważniejszych gong’anów w zenistycznych kręgach.
Wśród mnichów wschodniego i zachodniego skrzydła klasztoru rozgorzał spór o kota. Gdy Nanquan usłyszał wrzawę, złapał kota i powiedział: Jeśli ktoś z was powie właściwe słowo, oszczędzę życie kota. Nikt z 1000 mnichów nie potrafił powiedzieć żadnego słowa. Wtedy Nanquan brzytwą do golenia głowy przeciął kota na pół. Gdy wieczorem do klasztoru powrócił Zhaozhou, mistrz opowiedział mu o całym incydencie. Po jego wysłuchaniu Zhaozhou bez słowa wstał, zdjął sandały, położył je sobie na głowie i wyszedł. Mistrz powiedział: Gdybyś tam wtedy był, ocaliłbyś kota!
Po śmierci Nanquana Zhaozhou wyruszył w 20-letnią wędrówkę po Chinach w celu spotkania się z wielkimi mistrzami tego okresu. Przebywał m.in. u takich nauczycieli jak Huangbo Xiyun, Jiashan Shanhui i Yanguan Qi’an.

Po wielu latach, w wieku 80 lat, mistrz osiadł w klasztorze Guanyin (観音), przemianowanym potem na Bailin (柏林寺) w dystrykcie Zhaozhou (skąd wziął się pierwszy człon jego nazwiska) w dzisiejszej prowincji Hebei. Nauczał w nim przez 40 lat, aż do swojej śmierci. Zhaozhou nie założył własnej szkoły, gdyż był zbyt niezależny i wolnomyślicielski. Nie wyobrażał sobie, że może być "przodkiem" dla następnych pokoleń. Jednak wszystkie szkoły chan zwane "pięcioma domami" czerpały z jego nauk i stał się on źródłem inspiracji i mądrości.

Gdy minął już wiek 110 lat powiedział: 90 lat temu zobaczyłem ponad 80 oświeconych mistrzów linii [przekazu Dharmy] Mazu; wszyscy z nich byli twórczymi duszami. W późniejszych latach dążenie chanu stało się coraz bardziej strywializowane i podzielone [na sekty]. Odsunięty jeszcze dalej od pierwotnego ducha ludzi nadrzędnej mądrości, proces degeneracji będzie postępował z pokolenia na pokolenie.

Mistrz położył się na prawym boku[3] i zmarł 2 dnia 11 miesiąca 897 r. Otrzymał pośmiertny tytuł "Wielki Nauczyciel Granicy Prawdy". Pozostawił po sobie 13 oświeconych uczniów. Niestety w jakiś po śmierci mistrza nastąpił okres niepokojów i zamieszek, co spowodowało, że linia przekazu przetrwała do ok. 1000 roku.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Zhaozhou_Congshen


Due to Roshi's busy schedule this year, we are currently not accepting any new questions at this time

Your question to Harada Roshi

Characters remaining 1000

Please check previous questions before submitting to avoid duplication

Submit question